Kαλή Σαρακοστή !!!

Η ιστορία της λαγάνας

 

Το παραδοσιακό  έθιμο της λαγάνας παίζει  πρωταγωνιστικό ρόλο στο νηστίσιμο τραπέζι της Καθαράς  Δευτέρας. Με αφορ­μή λοιπόν αυτή την ιδιαίτερη μέρα ας γνωρίσουμε αναλυτικότε­ρα την ιστορία της, που χάνεται στους αιώνες.

Η λαγάνα  είναι άζυμος άρτος ,δηλ. παρασκευάζεται χωρίς προζύμι. Τέτοιος άρτος πρόχειρος εχρησιμοποιήθη από τους  Ισραηλίτες κατά τη νύχτα της Εξόδου τους από την Αίγυπτο υπό την αρχηγία του Μωυσή. Έκτοτε επιβαλλόταν από το Μωσαικό  Νόμο για όλες τις ημέρες της εορτής του Πάσχα, μέχρι που ο Χριστός στο τελευταίο του Πάσχα ευλόγησε τον ένζυμο άρτο.

Η ιστορία της λαγάνας διατρέχει όλη τη διατροφική παράδοση από την αρχαιότητα  μέχρι σήμερα. Ο Αριστοφάνης στις "Εκκλησιάζουσες" λέει  "Λαγάνα πέττεται" δηλ ."Λαγάνες γίνονται". Ο δε Οράτιος στα κείμενά του αναφέρει τη λαγάνα ως "Το γλύκισμα των φτωχών". Το έθιμο της λαγάνας παρέμεινε αναλλοίωτο ανά τους αιώνες και συνηθίζεται να παρασκευάζεται με μεράκι από τον αρτοποιό της γειτονιάς, τραγανή λαχταριστή και σουσαμένια και καταναλώνεται κατά την Καθαρά Δευτέρα, την Πρωτονήστιμη Δευτέρα της Σαρακοστής. Η ονομασία της "Καθαρά" προήλθε από τη συνήθεια που είχαν οι νοικοκυρές το πρωί της ημέρας αυτής, να πλένουν με ζεστό νερό και στάχτη όλα τα μαγειρικά σκεύη, ως "ημέρα κάθαρσης". Στη συνέχεια τα κρεμούσαν στη θέση τους όπου και παρέμεναν μέχρι τη λήξη της νηστείας. Επίσης κατά την ημέρα αυτή εξέρχονταν όλοι οικογενειακώς στην ύπαιθρο και έστρωναν κάτω στη γη και έτρωγαν νηστίσιμα φαγητά όπως χαλβά, ελιές, ταραμά και λαγάνα. 

 
 Από την Καθαρά Δευτέρα προετοιμάζεται ο άνθρωπος μετά τις εορτές και την καλοφαγία των Απόκρεων, να καθαρίσει την ψυχή και το σώμα του για να φτάσει στο τέρμα δηλ. στο Πάσχα και να αναστηθεί ξανά με την Ανάσταση του Κυρίου. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η λαγάνα που έχει το σχή­μα της "κυρα-Σαρακοστής",που παριστάνει μια μακριά γυναίκα που έχει ένα σταυρό στο κεφάλι, δεν έχει στόμα γιατί είναι  όλο νηστεία.Τα χέρια της είναι σταυρωμένα για τις προσευχές, έχει επτά πόδια που συμβολίζουν τις επτά εβδομάδες της νηστείας. Έθιμο που συνηθιζόταν για να μετρούν το χρόνο κατά την περίοδο της Σαρακοστής ήταν κάθε Σάββατο να κόβουν το ένα πόδι και το τελευταίο το έκοβαν το Μ.Σάββατο όπου το έκρυβαν σε ένα ξερό σύκο ή σε ένα καρύδι και όποιος το έβρισκε ήταν ο τυχερός της επόμενης χρονιάς.

Η νόστιμη και λαχταριστή για όλους μας λαγάνα είναι ένα προιόν άξιο σεβασμού και με πραγματική πλούσια ιστορία, θα είναι μεγάλη απώλεια για τις επερχόμενες γενεές να ξεχάσουν τις παραδόσεις μας, να ξεχάσουν τις παλιές σαρακοστιανές μυρουδιές. Οι αρτοποιοί της γειτονιάς πιστοί στις παραδόσεις μας παρασκευάζουν την Καθαρά Δευτέρα τη λαγάνα συμβάλλοντας έτσι στη διατήρηση του εθίμου, ώστε οι νέες γενεές να έχουν την ευκαιρία να ακούσουν, να μυρίσουν και να γευτούν τη Σαρακοστή γιατί οι Σαρακοστιανές μυρωδιές είναι έμμεσοι φορείς μιας βαθιάς πνευματικότητας.

Καλό μήνα !!!

 ΙΟΥΝΙΟΣ, ο τέταρτος μήνας του αρχαίου ρωμαϊκού ημερολόγιου με 29 ημέρες.

Σήμερα είναι ο 6οςμήνας του χρόνου και έχει 30 ημέρες. Κατά μια άποψη πήρε το όνομά του από τη ρωμαϊκή θεά Γιούνο που ήταν αντίστοιχη με την ελληνική Ήρα, στην οποία ήταν αφιερωμένος. Κατά μια άλλη άποψη το όνομα του οφείλεται στον πρώτο ύπατο της Ρώμης Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο. Στις 21 Ιουνίου έχουμε το θερινό ηλιοστάσιο.
Ο Ιούνιος αντιστοιχεί με το τέλος του αρχαίου ελληνικού μήνα Θαργηλίωνα και με τις αρχές του Σκιροφορίωνα. Είναι ο μήνας του θερισμού και πολλών άλλων γεωργικών εργασιών. Έχει πολλές ονομασίες, από τις οποίες η πιο διαδεδομένη είναι «θεριστής» που προέρχεται από τον θερισμό των σιτηρών. Επίσης Πρωτόλης ή Πρωτογιούλης, δηλ. πρώτος μήνας και αρχή του καλοκαιριού, Αλυθτσατσής (Κάλυμνος), Ρινιαστής (Πάρος), Ορνιαστής (Άνδρος), Λιοτρόπης, Κερασάρης (Γρεβενά) & Κερασινός (Πόντος), γιατί τότε ωριμάζουν τα κεράσια.
ΕΡΓΑΣΙΕΣ:
Θερίζουν σιτάρια, κριθάρια, όσπρια, σανά.
Ποτίζουν & σκαλίζουν τα χωράφια.
Φυτεύονται σπανάκια, φασόλια, κουνουπίδια.
«Χαρακώνουν» τ' αμπέλια. Καταπολεμούν τις ασθένειες τους.
Μάζεμα ντομάτας, μελιτζάνας, πιπεριάς, κολοκυθιάς.
Μεταφορά κυψελών στο θυμάρι.
Απογαλακτισμός των ζώων, που είναι 3 μηνών.
Πρώιμο ζευγάρωμα προβάτων.
ΕΘΙΜΑ-ΠΡΟΛΗΨΕΙΣ:
ΤΟΥ ΘΕΡΙΣΜΟΥ: Στο Δρυμό θεσ/κης & αλλού, το πρώτο δεμάτι σταχυών που δένουν, το στήνουν όρθιο και το προσκυνούν, ενώ ο νοικοκύρης ρίχνει νομίσματα.
Στη Σκύρο σαν αποθερίσουν, αφήνουν δύο λημάρια αποθέρι στο χωράφι άθερα, για χαρά του χωραφιού και για να φάνε τα πουλιά και τα αγρίμια.
Στο Μανιάκι Πυλίας αφήνουν ένα κομμάτι αθέριστο και λένε ότι είναι τα γένια του νοικοκύρη, τον οποίο σηκώνουν στα χέρια ψηλά & τον αφήνουν να πατήσει στη γη, μόνο αν τάξει στους θεριστές κρασί και κότα.
Στην Κάρπαθο χαράσσουν με το δρεπάνι ένα κύκλο, που περιλαμβάνει τα τελευταία στάχυα. Στον κύκλο μπαίνει η νεαρότερη θερίστρια, σταυροκοπιέται και πετάει επάνω το δρεπάνι της φωνάζοντας: «Και του χρόνου, καλαλωνεμένα, καλοφαωμένα, καλοπρουκισμένα!»
ΤΟ ΤΖΙΤΖΙΡΟΚΛΙΚΟ (Νέο Σούλι Σερρών) Η λέξη είναι σύνθετη από το τζίτζιρας (= τζίτζικας) και το κλίκι (= τσουρέκι, το κικλίσκιον των Βυζαντινών). Το ζύμωναν, τον Ιούνιο με Ιούλιο, με το πρώτο αλεύρι από την καινούργια σοδειά σιταριού. Ήταν ένα μικρό καρβέλι, βάρους ενός κιλού περίπου, με μια τρύπα στη μέση, όπου έβαζαν ένα κλωνάρι βασιλικό. Το πήγαιναν στη βρύση της γειτονιάς, στο «σουλ' ναρ», και πριν το τοποθετήσουν κάτω από τη βρύση, απ' το «λουλά», έκοβαν βιαστικά, μικροί μεγάλοι, από ένα κομμάτι. Παράλληλα ακουγόταν και η ευχή: «όπως τρέχ' του νιρό, να τρέχ' κι του μπιρικέτ' ». Ό,τι απέμενε, το άφηναν στη μια εσοχή της βρύσης, για να το φάει ο τζίτζικας το χειμώνα.
TΟ «ΣΤΙΦΑΔΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΕΤΡΟΥ». Η αρχή αυτού του εθίμου τοποθετείται, σύμφωνα με τις τοπικές παραδόσεις, στα χρόνια της τουρκοκρατίας. Όπως λέγεται, ένας χριστιανός, από τα ΣΠΑΤΑ ΑΤΤΙΚΗΣ, κατόρθωσε να αποφύγει τη σύλληψη και τη θανάτωσή του από τους Τούρκους με τη βοήθεια του Αγίου Πέτρου, γι' αυτό κι έταξε να θυσιάσει ένα μοσχάρι στη γιορτή του. Αλλά όταν ήρθε η μέρα αυτή, μετάνιωσε για το τάμα του και θυσίασε ένα αρνί. Το ταμένο όμως ζώο ήρθε μοναχό του και ξεψύχησε μπροστά στην εκκλησία. Το γεγονός αυτό έκανε μεγάλη εντύπωση και οι Σπαταναίοι άρχισαν από τότε να κάνουν θυσία κάθε χρόνο στον άγιο.
Σήμερα αγοράζεται με κοινή εισφορά ένας μεγάλος αριθμός από βοοειδή και με το κρέας τους παρασκευάζεται «στιφάδο». Αντιμετωπίζουν μάλιστα σαν θαύμα το γεγονός, ότι τα μάτια δεν δακρύζουν από το πολύωρο καθάρισμα τόνων κρεμμυδιών. Το πρωί μετά τη θεία λειτουργία, μοιράζεται στους πανηγυριστές, αφού βράσει όλο το βράδυ σε μεγάλα καζάνια.
ΓΙΟΡΤΕΣ:
«Η ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗ, ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ». Η γενέθλιος ημέρα της εκκλησίας του Χριστού. Την ίδια μέρα γίνεται μεσολογγίτικη γιορτή στη μνήμη και την ψυχανάπαυση των πεσόντων της Εξόδου, στο μοναστήρι του Αγίου Συμεών, στους πρόποδες του βουνού Ζυγός, κοντά στο Μεσολόγγι (τόπος συνάντησης των «Ελεύθερων πολιορκημένων», αν βέβαια τα είχαν καταφέρει).
«Του Αϊ-Γιαννιού του Λαμπαδάρη ή Φανιστή ή Ριζικάρη ή Ριγανά» (24/6). Την ημέρα αυτή άναβαν φωτιές συνήθως σε σταυροδρόμια κατά γειτονιές, με ανταγωνιστική διάθεση, κάθε γειτονιά θέλει να ανάψει τη μεγαλύτερη φωτιά. Σ' αυτήν έριχναν και εύφλεκτα παλιοσύνεργα του χωρικού νοικοκυριού και απαραίτητα το μαγιάτικο στεφάνι.
Μικροί & μεγάλοι, πηδώντας τις φωτιές («φωτάρες»-Ίος), κάνουν και μια ευχή για καλή υγεία και απαλλαγή από το κακό. Η ευχή ήταν: «Πηδώ τον χρόνο τον παλιό και πάω στον πιο καλό».
ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ:
«Αρχές του θεριστή, του δρεπανιού μας η γιορτή».
«Ο Μάης θέλει το νερό κι ο θεριστής (=Ιούνιος) το ξύδι».
«Όποιος έχει την κατάρα του παππού, πάει τον Μάη εργάτης κι όποιος έχει του πρωτόπαππου πάει τον Ιούνιο».
«Από το θέρος ως τις ελιές δεν απολείπουν οι δουλειές».
«Γενάρη πίνουν το κρασί, το Θεριστή το ξίδι» [δηλ. Το κρασί που μπαίνει στα βαρέλια τον Οκτώβρη, ωριμάζει το Γενάρη αλλά τον Ιούνιο έχει γίνει πια ξίδι]
«Θέρος, τρύγος, πόλεμος ...και στο αλώνισμα χαρές!»
«Θέρος, τρύγος, πόλεμος, στασιό δεν έχουν» [δηλ. Ο θερισμός, ο τρύγος και ο πόλεμος δεν επιτρέπουν ξεκούραση, μέχρι να τελειώσουν]
«Θέρος, τρύγος, πόλεμος, αποσταμό δεν έχουν».
«Μάρτης έβρεχε, θεριστής εχαίρονταν».
«Μάρτης έβρεχε, Θεριστής τραγούδαγε».
«Μη σε γελάσει ο βάτραχος και το χελιδονάκι, αν δε λαλήσει ο τζίτζικας, δεν είν" καλοκαιράκι».
«Πρωτόλη (Ιούνιε), Δευτερόλη (Ιούλιε) μου, φτωχολογιάς ελπίδα».
«Το τραγούδι του Θεριστή, η χαρά του Αλωνιστή».
«Τον Ιούνιο αφήνουν το δρεπάνι και σπέρνουν το ρεπάνι».

Πασχαλινά έθιμα του τόπου μας....( συνέχεια)......

Σάββατο του Λαζάρου

Απο την παραμονή οι νοικοκυρές , φροντίζανε  να φτιάξουνε τα Λαζαράκια ή Λαζαρίνες, είδος κουλουριού πλασμένο με αλεύρι, ζάχαρη, χυμό πορτοκαλιού και ξύσμα, σαν ανθρώπινο ομοίωμα , σαβανωμένο, με σταυρωμένα τα χέρια και γαρύφαλλα για ματάκια, που παριστάνει τον Λάζαρο και έχει συμβολικό χαρακτήρα γιατί θεωρείται ότι φέρνει στο σπίτι αφθονία αγαθών.
Τα παιδιά στην ιδιαίτερη πατρίδα του πατέρα μου (Κάλυμνος-Δωδεκάνησα) το πρωί του Σαββάτου του Λαζάρου ξεχύνονταν στις γειτονιές για να ψάλλουν τα κάλαντα του Λαζάρου :
Εις την πόλη Βηθανία
Μάρθα κλαίει κι η Μαρία
Λάζαρο τον αδελφό τους,
τον γλυκύ και καρδιακό τους.
Την ημέρα την Τετάρτη
κίνησ΄ο Χριστός για νά ΄ρθει
και εβρήκε τη Μαρια
έξω απο τη Βηθανία.
Αν εδώ ήσουν Χριστέ μου,
δεν θα απέθνησκε ο αδελφός μου
"Δεύρο έξω Λάζαρέ μου,
φίλε και αγαπητέ μου "
Λάζαρος σαβανωμένος
και με το κερί ζωσμένος
"Πες μας Λάζαρε τι είδες
εις τον ΄Αδη που επήγες ;"
Είδα φόβους, είδα τρόμους,
είδα βάσανα και πόνους,
δώστε μου λίγο νεράκι
να ξεπλύνω το φαρμάκι.
Οι νοικοκυρές φίλευαν τα παιδιά  κυρίως αυγά, φρούτα ,σταφίδες, ξερά σύκα και σπανίως με λίγα χρήματα...

Και για να μήν εκλείψει το έθιμο , φωτογράφησα τα Λαζαράκια που έφτιαξα χθές και μοσχομύρισε το σπίτι, τα έβαλα σε ένα καλαθάκι και κέρασα όλους τους ενοίκους της πολυκατοικίας, που με υποδεχτήκανε με έκπληξη και χαρά, εκτύπωσα και τα κάλαντα και τους τα έδωσα μαζί με τη συνταγή, προσπαθώντας να συμβάλλω στη διατήρηση των εθίμων του τόπου μας και για να μη σβήσει η παράδοσή μας.... Το Δελφινάκι είχε θαυμάσια ιδέα και με χαρά μοιράζομαι μαζί σας τη συνταγή για τα Λαζαράκια :

1/2 κιλό αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
1 ποτήρι κρασιού χυμό πορτοκάλι
1 ποτήρι κρασιού ζάχαρη
1 ποτήρι κρασιού λάδι
Ξύσμα πορτοκαλιού
Γαρύφαλλα (ξερά) για ματάκια
Αν θέλουμε μπορούμε να γεμίσουμε τα λαζαράκια με σταφίδες και αλεσμένο καρύδι
Χτυπάμε τη ζάχαρη με το λάδι, προσθέτουμε το χυμό και το ξύσμα του πορτοκαλιού και ρίχνουμε το αλεύρι. Ζυμώνουμε μέχρι να έχουμε μία απαλή ζύμη που δεν κολλάει στα χέρια. Χωρίζουμε σε μπαλάκια και πλάθουμε μακρόστενα πεπλατυσμένα  κουλούρια, με λίγο ζυμάρι πλάθουμε κορδόνι που το τοποθετούμε σταυρωτά επάνω σε κάθε κουλούρι (σαν χέρια). Τοποθετούμε δύο γαρύφαλλα στο επάνω μέρος κάθε κουλουριού (σαν ματάκια)
Αν επιλέξουμε να τα κάνουμε γεμιστά, όταν πλάσουμε το κουλουράκι, το πλαταίνουμε βάζουμε λίγη γέμιση στο κέντρο, και το ξαναπλάθουμε ώστε να κλειστεί η γέμιση μέσα και συνεχίζουμε προσθέτοντας τα "χέρια" και τα "μάτια". Αραδιάζουμε σε ταψί στρωμένο με χαρτί ψησίματος και ψήνουμε σε μέτριο φούρνο μέχρι να ροδίσουν.
ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ και του χρόνου !!!
Κλαυδία

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΓΙΟΡΤΗ!!!!!!!!

Πέρυσι, παραμονές Χριστουγέννων κάναμε δειλά- δειλά την πρώτη μας γιορτή!
Και πέτυχε!
Μαζευτήκαμε όλες και όλοι ( είχαμε και άνδρες παρακαλώ!) και γιορτάσαμε!
Διώξαμε όλα τα κακά πνεύματα που μας περιτριγυρίζουν και το χαρήκαμε!
Το ίδιο θα κάνουμε και εφέτος,σε πείσμα όλων των κακών που εξακολουθούν να
μας περιβάλλουν, εμείς θα γιορτάσουμε!
Όπως ξέρουμε, όπως μάθαμε από τους γονείς μας και την παράδοση μας.
Σας περιμένουμε ΟΛΟΥΣ, να έρθετε στις 19 του Δεκέμβρη ημέρα Τετάρτη,
το απόγευμα στις 6, να γιορτάσουμε όλοι και όλες μαζί !

                                                                      ΣΑΣ  ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ !!!!

Πρωτοχρονιά και Αγ. Βασίλης

Ψάχνοντας στο ΄Ιντερνετ, βρήκα πολλά και ενδιαφέροντα σχετικά με τον γνωστό μας Αγ. Βασίλη,που θα ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σας.
Και ας αρχίσουμε την ιστορία :
Όλοι ξέρουμε την γνωστή φιγούρα του Αγ. Βασίλη με την κόκκινη φορεσιά, και τον σάκο στην πλάτη
γεμάτο με τα δώρα.
Όπως και οι περισσότεροι ίσως γνωρίζετε ότι αυτός ο αμερικανόφερτος Άγιος, δεν έχει
καμμία σχέση με τον δικό μας Άγιο, από την Καππαδοκία.
Η μορφή του Αμερικανού Santa Claus διαμορφώθηκε από το Αμερικάνο σκιτσογράφο
Τόμας Νάστ, το 1862 και αρχικά ήταν ντυμένος στα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Η κόκκινη φορεσιά άλλαξε αργότερα εξ αιτίας της διαφήμισης του γνωστού αναψυκτικού.
Όλα καλά ως εδώ γι αυτόν τον καλοκάγαθο κατά τα άλλα Αγ. Βασίλη.
Ποιός όμως είναι ο δικός μας Άγιος?
Ο δικός μας λοιπόν Άγιος, είναι ο ταπεινός και καλός Άγιος, με το φτωχικό και
σκούρο ράσο, και τα μαύρα  γένεια  που μας έρχεται από την Καππαδοκία της Μ. Ασίας.
Επίσκοπος Καισαρείας, έζησε τον 4ο αιώνα μ.χ. και ήταν ένας εκ των Τριών Ιεραρχών,
φιλάνθρωπος και θαυματουργός.
Και ας έρθουμε λοιπόν στο έθιμο της βασιλόπιτας.
Η πίτα λοιπόν που κόβεται με την είσοδο του νέου έτους,έχει τις ρίζες της στα
αρχαία ελληνορωμαικά χρόνια.
Στα Κρόνια εορτή του θεού Κ(Χ)ρόνου,που λατρευόταν στην αρχαία Ελλάδα,
και στα Saturnalia της Ρώμης, έφτιαχναν γλυκά και πίτες μέσα στα
οποία έβαζαν νομίσματα και σε όποιον τύχαινε ήταν ο τυχερός της παρέας.
Η ορθόδοξη παράδοση συνέδεσε το έθιμο αυτό με την
Βασιλόπιτα της Πρωτοχρονιάς.
Και ερχόμαστε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας.
Ο πρεσβύτερος των χριστιανών ήταν ο Μ. Βασίλειος.
Την ίδια εποχή αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Ιουλιανός ο παραβάτης.
Σε μια από τις εκστρατείες του κατά των Περσών,ο Ιουλιανός πέρασε από
την Καισάρεια.
Εκεί έγινε δεκτός από τον Μ. Βασίλειο, ο οποίος του πρόσφερε 3 κρίθινα ψωμιά.
Να σημειώσουμε ότι οι κάτοικοι της Καισάρειας ήταν στην πλειοψηφία τους φτωχοί.
Ο Ιουλιανός όμως θύμωσε με τα 3 ψωμιά, γιατί περίμενε να του δώσουν
χρυσάφι.
Έτσι μετά την αναχώρησή του έστειλε στον Μ. Βασίλειο 3 μπάλες σανό.
Ο μ. Βασίλειος τότε του απάντησε :
Όπως μας ζήτησες, εμείς σου προσφέραμε ότι είχαμε,το ίδιο πιστεύω ότι
έκανες και εσύ. Σε ευχαριστούμε.
Ο Ιουλιανός θύμωσε περισσότερο, και ορκίστηκε ότι όταν ξαναπεράσει από την Καισάρεια
θα την καταστρέψει.
Πέρασε ο καιρός και έφθασαν τα νέα ότι επιστρέφει ο Ιουλιανός.
Τότε ο Μ. Βασίλειος προσπαθώντας να σώσει το ποίμνιο του,κάλεσε όλους
τους πιστούς να προσφέρουν ότι πολύτιμο είχαν για να σώσουν την Καισάρεια.
Έτσι μαζεύτηκαν αρκετά πολύτιμα αντικείμενα και χρήματα.
Ο Μ. Βασίλειος έκανε τότε μία αγρυπνία κατά την οποία προσευχόταν για την
σωτηρία της πόλης.
Τότε είδε ένα όραμα. Στο όραμα του η Παναγία έστειλε τον Αγ Μερκούριο με
στρατιά αγγέλων για να σώσει την πόλη.
Στην πραγματικότητα το όραμα απλά φανέρωσε στον Άγιο τα γεγονότα που
εξελίσονταν έξω από την πόλη.
Έτσι ο κίνδυνος απομακρύνθηκε και η πόλη σώθηκε.
Τα πολύτιμα αντικείμενα  όμως έπρεπε να επιστραφούν και για να μη μπούν
οι κάτοικοι σε πειρασμό και πάρουν κάτι που δεν τους ανήκε, ο Άγιος έδωσε εντολή
να φτιαχτούν  μικρές πίτες και μέσα να μπεί και ένα αντικείμενο.
Οι πίτες μοιράστηκαν και ως εκ θαύματος ο κάθε κάτοικος πήρε ότι είχε δώσει.
Αυτά λέει η παράδοση μας και γι αυτό κάθε χρόνο 1η του έτους φτιάχνουμε
την πίτα σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος  και για να τιμήσουμε την μνήμη του
Αγίου ο οποίος πέθανε την 1η Ιανουαρίου του 379 μ. χ. σε ηλικία 49 ετών,
εξ ου και τα μαύρα γένεια, και όχι τα λευκά του γνωστού Αγ, Βασίλη.

Φίλοι μου χρόνια μας πολλά και καλά, και σε όλους όσοι γιορτάζουν την
πρωτοχρονιά να είναι πάντα γεροί και ευτυχισμένοι.